شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9898

دورۀ سلطنت رضاخان را دورۀ درخشش نیما و جدال بر سر شعر کهنه و نو می‌دانند.

 از آغاز حکومت رضاخان تا روی کار آمدن محمّدرضا، فضای سیاسی آزادتری نسبت به دورۀ قبل بر ایران حاکم بود. 

نیما و پیروانش مانند اخوان ثالث و سهراب سپهری تلاش‌هایی در تغییر شعر فارسی داشتند که آنها را پیشگامان شعر نو خوانده‌اند.

بهتر است شروع واقعی شعر نو را از سال ۱۳۳۲ یعنی هم‌زمان با کودتای ۲۸ مرداد دانست.

 پروین اعتصامی: اوج سخن او در قصایدش است که در آن‌ها به سبک ناصرخسرو گرایش دارد.

 تقی رفعت: در تلاش‌های شاعران در تغییر قالب و محتوای شعر فارسی، پیشگام دیگران بود.

 سید محمدحسین بهجت تبریزی: به زبان ترکی آذری هم شعر می‌سرود که منظومه «حیدربابایه سلام» از آن جمله است.

 علی اسفندیاری: کوشید تا شعر را به هنجار نثر و سادگی نزدیک کند و در این مسیر از واژگان روزمره و عامیانه هم بهره برد.

قوم گفتندش که ای خر! گوش‌دار (فاعلاتن فاعلاتن فاعلن)

ما درس سحر در رهِ میخانه نهادیم (مستفعلُ مستفعلُ مستفعلُ مستف)

دست در حلقة آن زلف دو تا نتوان کرد (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فع‌لن)

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فع)