شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14181

فصل گل می‌گذرد بی‌قدح و جام مباش / غنچه منشین گره خاطر ایام مباش

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت / چشم‌دریده ادب نگاه ندارد

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

سحر چون خسرو خاور عَلَم بر کوهساران زد / به دست مرحمت یارم در امیدواران زد

گل جامه چاک کرده و نرگس فتاده مست / وز عندلیب در چمن افتاده غلغله

آن را که می و مطرب دلکش باشد / در موسم گل چرا مشوش باشد

منم از خوردن غم‌های تو شاد / چو زنبور عسل از خوردن گل

نیستم بلبل که هر ساعت سرایم بر گلی / اهل توحیدم گلی دارم در این گلزار و بس

نگاه کن که چه مایه دریغ و درد بود / بر آن‌که فتنه رنج است و عاشق بلوا

پی قتلم صف مژگان ز چه آراسته‌ای / بهر یک تن ز چه صد فوج قشون می‌آید

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید / کافتد اندر خیل دجّال از ظهور منتظر

چون هوای ملک دل بیند کز این‌سان گرم شد / خیمه بر چشمم زند ییلاق و قشلاقش نگر

خواجو اگرچه در سر سودای ما رود / تا باشدش سری سر او و آستان ما

در بر رخ ما مبند بر گریه ما مخند / بگشای ز مه کمند بردار ز رخ نقاب

هرچه نتوان یافت در ظلمت ز آب زندگی / من همان در تیره‌شب می‌یابم از جام شراب

من چه دانستم که اویم دشمن است / در پی قصد من و خون من است

بی‌زبان مرغی که در کنج قفس دم بسته بود / صد زبان گردیده و سوی گلستان آمده است

ناتوان موری به پابوس سلیمان آمده است / ذرّه‌ای در سایه خورشید تابان آمده است

چنین قفس نه سزای چو من خوش‌الحانی است / روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

در این مقام مجازی به‌جز پیاله مگیر / در این سراچه بازیچه ‌غیر عشق مباز