شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 9863

چرا چون لاله خونین‌‌‌‌دل نباشم / که با من نرگس او سر گران کرد

گویی بطّ سفید جامه به صابون زده است / کبک دری ساق پا در قدح خون زده است

پیوند روح می‌‌کند این باد مشک‌‌بیز / هنگام نوبت سحر است ای ندیم خیز

پشت هر شادی غمی بنهفته بنگر کآسمان / ابر گریان دارد و خورشید خندان نیز هم

نقطۀ عشق نمودم به تو هان سهو مکن / ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی

هزار جهد بکردم که یار من باشی / مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند / گرت ز دست برآید نگار من باشی

شبی به کلبۀ احزان عاشقان آیی / دمی انیس دل سوگوار من باشی

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت / خرابم می‌کند هردم فریب چشم جادویت

هر ساعت از نو قبله‌ای با بت‌پرستی می‌رود / توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

دیدم نگار نازنین بر تخت زر در خواب خوش / من از نهیب بیم او چون بید لرزان سنگنک

گفت کاین آتش ز آیات خداست / شعله‌ای از آتش ظلم شماست

 خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز / پیش‌تر زان‌که شود کاسه سر، خاک‌انداز

 عاقبت منزل ما وادی خاموشان است / حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

 چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است / بر رخ او نظر از آینه پاک انداز

 به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم / ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز

ماهی و چون عیان شوی شمع هزار مجلسی               سروی و چون روان شوی عشق هزار لشکری

از سر رشک سوختم زان همه سوزم از درون           با همه آب ساختی زان همه آبی از تری

سینة خاقانی اگر پاک بشویی از غبار            پیش خدایگان تو را بیش کند ثناگری

هم شکری تو هم نمک با تو چه نسبت آب را       چند به رغم دوستان دشمن خویش پروری