شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 8170

 ادامه دادن سبک و شیوۀ ادبی پیشینیان

رهایی بخشیدن شعر فارسی از تباهی و انحطاط اواخر دورۀ صفوی و دوره‌های بعد از آن

دعوت از ادیبان و فرهنگیان آشنا به شعر و ادب فارسی 

نظارت دربار بر شیوۂ سرایش اشعار و گسترش شعر مدحی

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

محمدتقی بهار در سبک خراسانی با زبانی غنایی شعر می‌سرود.

محمدصادق امیری فراهانی از جانب ناصرالدین شاه به ادیب‌الممالک ملقب شد.

فرخی یزدی تحت تأثیر شاعران گذشته، به ویژه مسعود سعد و سعدی بود.

با وجود به‌کارگیری تعبیرات عامیانه، اندیشه‌های نوگرایانه در آثار ایرج میرزا دیده نمی‌شود.

مطرح‌شدن انتقادات اجتماعی

بازگشت به شیوه و الگوی گذشتگان

مثنوی‌سرایی و سرودن داستان‌های حکمی و عرفانی

توجه به صور خیال و جنبه‌های شاعرانه