شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 28275

شعر این دوره از نظر موضوع متنوع نبود و به شاخه‌هایی چون مدح و هجو و تغزل محدود شد.

برخی از شاعران این دوره هم‌چون سنایی و مولوی از مدح شاهان و انتساب به دربارها پرهیز می‌کردند.

سبک شعر در این دوره متحول شد و مقدمه ظهور سبک عراقی در شعر فارسی شد.

حکمت و دانش و اندیشه‌های غیر دینی در شعر این دوره تأثیری عمیق بخشید و جزئی از مضامین برجستۀ شعر این دوره شد.

هر که از شعاع عقل عزیزی بهره‌مند شد و استماع سخن ناصحان را شعار ساخت اقبال او چون سایه چاه پایدار باشد، نه چون نور ماه در محاق.

از اندیشه ناصواب درگذر و همّت بر اکتساب ثواب مقصور گردان، که راه مخوف است و رفیقان ناموافق و رحلت نزدیک و هنگام حرکت نامعلوم.

ای بیننده نمازها و ای پذیرنده نیازها، عذرهای ما بپذیر که تو غنّی و ما فقیر. عیب‌های ما مگیر که تو قویّ و ما حقیر.

ناخوبی موقع آن سعی در مروت و دیانت بر من پوشیده نَبُد و استیلای حرص و حسد مرا بر آن مُحرض آمد.

ناصرخسرو، سنایی، عطار

سنایی، عطّار، مولوی

سنایی، ناصرخسرو، مولوی

ناصرخسرو، مولوی، سعدی

خود را از همه به تو وابستم، اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خودپرستم. نومید مساز بگیر دستم.

هرچه بی طلب به ما دادی به سزاواری ما تباه مکن و هرچه به جای ناکرده، از ما بریده مکن.

چون ببینی همگان در فراق می‌سوزند و دوستدار در دیدار. چون دوست دیده ور گشت دوستدار را با شکیبایی چه کار؟

مصالح دین بی‌شکوه پادشاهان اسلام نامرعی است و نشاندن آتش فتنه بی‌مهابت شمشیر آبدار متعذّر.