شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 27615

دیو پیش توست پیدا زو حذر بایدت کرد/چند نالی تو چو دیوانه ز دیو ناپدید

چون نخواهی کت ز دیگر کس جگر خسته شود/دیگران را خیره خیره دل چرا باید خلید

گفت ای یاران مرا مهلت دهید/تا به مکرم از بلا بیرون جهید

برگزین از کارها پاکیزگی و خوی نیک/ کز همه دنیا گزین خلق دنیا این گزید

آن‌گه که تو دیدی غم نانی داشتم و امروز تشویش جهانی.

سر در بیابان قدس نهادم و با حیوانات اُنس گرفتم.

مشک آن است که خود ببوید نه آن که عطار بگوید.

درویشی در آتش فقر و فاقه می‌سوخت و رقعه بر رقعه می‌دوخت.

این طلعت و رخسار که دارد که تو داری          این قامت و رفتار که دارد که تو داری

بجست هوش دل از درد این عظیم عنا             بجست گوش سر از رنج این مهیب خبر

ز صولت تو نرستی هژبر آهن چنگ               ز هیبت تو نجستی عقاب آتش پر

فدای جاهش جاه همه جهان یکدست               نثار جانش جان همه جهان یکسر

من آن غافل نادانم که دم گرم تو مرا بر باد نشاند تا هوس سجاده بر روی آب افکندن پیش خاطر آوردم.

الهی در جلال رحمانی، در کمال سبحانی، نه محتاج زمانی و نه آرزومند مکانی.

فراق، کوه‌ را هامون کند، هامون را جیحون کند، جیحون را پر خون کند.

از هر چه می‌پندارم کمترم و از هر دمی که می‌شمارم، بدترم.