شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13411

وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را/بلبل نغمه ساز کن بلبله شراب را

گرد سفید برق را تا بنشاند از هوا/موج بلند می شود چشمه آفتاب را

کی چو من سوزند یاران گرچه دلسوزند، لیکن/عود چون سوزد بود دل گرمی ای هم مجمری را

خورد عاشق چیست پیکان های زهر آلود هجر/وصل چون یار تو باشد بازجو لوزینه را (لوزینه=نوعی شیرینی)

قدّ همه دلبران عالم / پیش الف قدت چو نون باد

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن / می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

ای سرو سیم‌تن صبح است در فکن / در جام آبگون آن آتش مذاب

چو هندو زلف دودآسای او آتش‌نشین / چو طوطی لعل شکرّخای او شیرین جواب

بر کمان می‌کشد آن غمزه خدنگی که مپرس / ای خوشا سینه وحشی که نشان است امروز

گرفتم آتش دل در نظر نمی‌آید / نگاه می‌نکنی آب چشم چون جویم؟

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت / نزدیک خداوند، بدی نیست فرامشت (فرامُشت: فراموش)

هنر به چشم عداوت بزرگ‌تر عیب است / گل است سعدی و در چشم دشمنان خار است

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست؟                                                             که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است                                                       بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید                                                                کز کجا سرّ غمش در دهن عام افتاد

تویی که گر بخرامد درخت قامت تو                                                                 ز رشک، سرو روان را به اهتزاز آرد