شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17582

مر او را چو دیدم سر از خواب مست / بدو گفتم ای سرو پیش تو پست

ای آفتاب آینه دار جمال تو / مشک سیاه مجمره گردان خال تو 

ای جهان دیده بودِ خویش از تو / هیچ بودی نبوده پیش از تو 

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست / عرض خود می بری و زحمت ما می داری 

مرد هشیار منم، کم خبر از عالم نیست / وین کسی داند، کز عالم ما با خبر است      کسی

جان من، همنفس باد سحر خواهد بود / تا ز بویت نفسی در تن باد سحر است            نفسی

خاک بادا! سر من، گر سر افسر، دارم / تا به خاک کف پای تو سرم، تاجور است        سرم

آخر آن خار که بر رهگذرت نپسندم / بر دل من چه پسندی، که تو را رهگذرست؟         خار

 دانشی را لطف کن کز وی محبّت سرزند / شاید از اکسیر عشقت این مس من زر شود (استعاره- تشبیه)

 سرّ شراب عشقش مست مدام داند / هشیار چون نخورده است او را خبر چه باشد؟ (ایهام- تضاد)

 سرو اگر چند بلند است ز اشجار چمن / پیش نخل قد رعنای تو از پَستان است (جناس- مجاز)

 گرنه صائب داغدار از رفتن پروانه است / شمع خاکستر چرا در انجمن بر سر کند؟ (تشخیص- تلمیح)