شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9773

در این زمانه که زاغان شکرشکن شده‌اند / به استخوان نکند زندگی هُما، چه کند

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل / نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

نهان گشت کردار فرزانگان / پراگنده شد، نام دیوانگان

شود بنده بی‌هنر، شهریار / نژاد و بزرگی نیاید به کار

یکی اوّل از تندرستان منم / که ریشی ببینم بلرزد تنم

غم مرا به غم دیگران قیاس مکن / که من نشانه‌ی غم‌های بی‌قیاس شدم

دل عطّار در غم تو چنان است / که غم دیگران دگر نکشد

‌سعدی صبور باش بر این ریش دردناک / باشد که اتّفاق یکی مرهم اوفتد

ای باد، بوی یار بدین مبتلا رسان / در چشم من ز خاک درش توتیا رسان

گر هیچ از آن طرف گذری افتدت ز من / خدمت بر و سلام بگوی و دعا رسان

گفتی که نالة تو به یار تو می‌رسد / آنجا که ناله می‌رسد، آنجا مرا رسان

از دیده غرق آب شدم، مردمی بکن / این آب را نهفته بدان آشنا رسان