شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 16649

چو درد از کیمیای صبر درمان می‌شود صائب / چرا پیش طبیبان کس لب اظهار بگشاید

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس / که به هر حلقۀ موییت گرفتاری هست

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت / که قرار از دل دیوانه به یکبار برفت

آتش صبر تو سوزد آتش هستیت را / آتش اندر هست زن و اندر تن هستی نژاد

نی مپندار که حرفی به زبان آرم اگر / تا به سینه چو قلم باز شکافند سرم

خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست / طوبی غلام قد صنوبر خرام اوست

دهان به شکوه خونین چو لاله باز مکن / که مرهم است خموشی زبان سوخته را

من که از آتش دل چون خم می در جوشم / مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم

صدف وار باید زبان در کشیدن / که وقتی که حاجت بود دُرچکانی (صدف: مشبه‌به)

چو آتش گِه خشم، سوزان بوَد / چو خشنود باشد، فروزان بوَد (سوزان: وجه‌شبه)

کشتن ما چو به تیغ هوسی خواهد بود / هم به شمشیر تو روزی به شهادت میرم (چو: ادات تشبیه)

دریای دل از لطفش پر خسرو و پر شیرین / وز قطره اندیشه صدگونه گهر سازد (اندیشه: مشبه)

 معدن علم است دل، چرا بنشاندي / جور و جفا را در اين مبارك معدن

 نكته‌اي كان جست ناگه از زبان / هم‌چو تيري دان كه جست آن از كمان

گر نپسندي همي كه خونت بريزند / خون دگر كس چرا كني تو به گردن

بنگر به ستاره كه بتازد ز پس ديو / چون زرّ گدازيده كه بر قير چكانيش