شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12322

تو گویی که ایام شادی و عشرت/ به هم صحبتی عهد بستند و پیمان

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

پشمینه پوش تندخو از عشق نشنیده است بو/ از مستی اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

او می رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

همایی چون تو عالی‌قدر حرص استخوان تا کی/ دریغ آن سایۀ همت که بر نااهل افکندی

هر ساعت از نو قبله‌ای با بت‌پرستی می‌رود/ توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

پروردگار

خداوندی

چنان زیبا

نقوشی در

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را