شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17367

دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم / نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایی

سعدی جفا نبرده چه دانی تو قدر یار؟ / تحصیل کام دل به تکاپوی خوشترست

از بهر طلب‌کردن آن یار جفاجوی / دل‌سوخته پوینده شب و روز دوانم

ز یاران بی‌وفایی بد جفاییست / خوشا یاران که ایشان را جفا نیست

چون خزان، بر شاخ و برگ دل مزن / خلق را مسکین و سرگردان مکن

نرگس مست خوشت، گر چه چو من بیمار است / ای خوشا نرگس مست تو که خوابی دارد

خیمه اُنس مزن بر در این کهنه رباط / که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است

چو قابیل‌اند اخوان زمان، همراه تا کُشتن / از این آدم نمایان بیش از این یاری نمی‌آید