شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31643

آمد برِ من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر/ دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب تر

نکشم ناز تو را و ندهم دل به تو هم/ تا مرا دوستی و مهر تو پیدا نشود

ای ترک دل‌فریب، دل من نگاه دار/ تا کی بود بهانه و تا کی بود عتاب

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکیّ و خدایی/ نروم جز به همان ره که توام راهنمایی

همه‌ی قضات بلخ و فقها و معدّلان و مزکّیان همه حاضر بودند.

و از نُدمای پادشاه هیچ‌کس محتشم‌تر و مقبول‌‌القول‌تر از او نبود که وی نبض امیر بگرفته بود.

پس دیگر روز نوشروان تافته شد از بهر آن خواب و پیش هیچ خلق آن خواب آشکار نکرد و بنگفت.

اندر طاعت و معصیت به هرحال که باشی از خدای ـ عزّ و جلّ ـ یاد همی‌کن و با پیران نیز مجالست کن.

چون صفیری بشنوی از مرغ حق / ظاهرش را یاد گیری چون سبق

دل از عیب صافی و صوفی به نام / به درویشی اندر دلی شادکام

شاد زی، با سیاه چشمان شاد / که جهان نیست جز فسانه و باد

عنان را بپیچید و او را ز زین / نگون اندر آورد و زد بر زمین

 آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده بیشتر آثار دینی است و حتی رساله‌های غیردینی پهلوی هم‌ رنگ دینی دارند.

 محمدتقی بهار، نثر فارسی را در شش و شعر فارسی را در هفت دوره طبقه‌بندی کرده است.

نخستین آثار نظم زبان فارسی در دوره اسلامی، ابتدا در خراسان بزرگ (خراسان کنونی و افغانستان و تاجیکستان، ماوراءالنهر و ترکستان) پدید آمدند.

خروج شعر از دربار در قرن 5 و 6 هجری، موضوع شعر را محدود به مفاهیم خانقاهی کرد.