شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16554

پیش مثالش کند ستاره تواضع                     پیش مرادش کند زمانه مدارا

سرو هرچند سرافراز بود در بستان                  پیش بالای بلند تو فروتن باشد

صراحی بدو گفت: نشنیده‌ای                        تواضع ز گردن‌فرازان نکوست؟

من پیش تو بر زمین نهم سر                        کان پای بر آسمان نهاده

تو قلّۀ خیالی و تسخیر تو محال / بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال

بعد یک عمر قناعت دگر آموخته‌ام / عشق گنجی است که افزونی‌اش از انفاق اس_ت

چون که گل رفت و گلس_تان درگذشت / نشنوی زان پس ز بلبل سرگذشت

به صحرای هوس تا کی دلا سر در هوا گردی؟ / نمی‌بینی رهی، ترسم که گم گردی چو واگردی

آن پی مهر تو گیرد که نگیرد غم خویشش              وان سر وصل تو دارد که ندارد غم سیلاب

ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچ                 خوش نیست برای هیچ ناخوش بودن

شادی عالم چو سراسر غم است                          آن که بود شاد به عالم کم است

غم مخور زان که به یک حال نمانده است جهان        شادی آید ز پی غصّه و خیر از پی شر