شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12512

خدایت ثنا گفت و تبجيل کرد / زمین‌‌بوس تو قدر جبریل کرد 

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد گو ببارد جان سپر کن 

باید به مژگان رُفت گرد از طور سینین / باید به سینه رفت زین‌‌جا تا فلسطین 

حكمش جلودار است بر هامون بتازید / هامون اگر دریا شود از خون بتازید

همسان دولختی

ناهمسان دولختی

همسان 

ناهمسان

عشق چو باشد کم نشود جان / دور مبادا سایه جانان

پاک شو از خویش و همه خاک شو / تا که ز خاک تو بروید گیا

ناصح من کژ نهاد و برد ز راهم / شرط امینی و مستشار نه این بود

سرو اگر سرکشید در قد تو کی رسید / نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش

به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

ای آفتاب روشن و ای سایه همای       ما را نگاهی از تو تمام است اگر کنی

دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده است          کانجا نتواند رفت اندیشه دانایی

عادت بخت من نبود آن‌که تو یادم آوری        نقد چنین کم اوفتد خاصه به دست مفلسی

کشته معشوق را درد نباشد که خلق        زنده به جانند و ما زنده به تأثیر او