شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 6435

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

شهر از این ظلم و جور گشت خراب / خلق از این آفتاب شد سیماب (تشبیه)

از ذوالفقار جود تو شد کشته آز و بخل / همچون ز ذوالفقار علی عمر و ذوالخمار (تضمین)

خود نبود و گر بود، تا به قیامت آزری / بت نکند به نیکویی، چون تو بدیع پیکری (تلمیح)

ما هیچ متاعان خجل از قدر رواجیم / در کشور ما رونق بازار کسادی است (مراعات نظیر)

موسی، قارون را نصیحت کرد که: اَحسن کما احسن الله الیک.

شبی در خدمت پدر –رحمة الله علیه- نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته.

دانای ضمایر هر قوم، لا تأخُذهُ سِنَةٌ و لانَوم.

دروش بی معرفت نیارامد تا فقرش به کفر انجامد: کادَ الفَقر ان یکون کُفرا.

تشبیه

تلمیح

مراعات‌نظیر

مجاز