شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22465

چون شکسته می‌رهد اشکسته شو / امن در فقر است، اندر فقر رو

چون برآمد این نکاح آن شاه را / با نژاد صالحان بی‌مرا

که مرا این علم آمد زآن طرف / نه ز شاگردی سحر مستخف

آن پسر با خویش آمد، شد دوان / سوی تخت شاه با صد امتحان

چنین گفت یک‌ره به صاحبدلی / که عمرم به سر رفت بی ‌حاصلی

از وبای زرق و محرومی برآ / در جهان حیّ و قیّومی درآ

و گر جور در پادشایی کنی / پس از پادشاهی گدایی کنی

به دنباله‌ی راستان کژ مرو / و گر راست خواهی ز سعدی شنو

چنان سدّی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش / که یأجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

ز دعوی پری زان تهی می‌روی / تهی آی تا پر ز معنا شوی

 چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را / که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 تا نقش خیال دوست با ماست / ما را همه عمر خود تماشاست

حسن اگر این است، ناصح همچو ما خواهد شدن / چوب تر، آخر به آتش آشنا خواهد شدن

ما به این در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم / از بد حادثه این‌جا به پناه آمده‌ایم

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت / شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

ز شراب لعل نوشین من رند بی‌نوا را / مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را