شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 21321

دوستی او بلاست؛ من غلام آن که به بلای او مبتلاست.

در دلش هیچ غم نیامدی و لب از خنده فراهم.

نادان را به از خاموشی نیست و اگر این مصلحت بدانستی، نادان نبودی.

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع.

جانی است چون شعله ولی دودش ز نورش بیشتر / چون دود از حد بگذرد در خانه ننماید ضیا

تو منی، من خویشتن را امتحان / می‌کنم هر روز در سود و زیان

ای دلبر و مقصود ما، ای قبله و معبود ما / آتش زدی در عود ما، نظّاره کن در دود ما

جان به فدای عاشقان خوش هوسی است عاشقی / عشق پرست ای پسر باد هواست مابقی

از روی یار خرگهی ایوان همی‌بینم تهی / وز قد آن سرو سهی خالی همی‌یابم چمن (متوازی)

این سکر بین هل عقل را وین نقل بین هل نقل را / کز بهر نان و بقل را چندین نشاید ماجرا (متوازی)

از جرم ترسان می‌شوی وز چاره پرسان می‌شوی / آن لحظه ترساننده را با خود نمی‌بینی چرا (متوازی)

گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود / مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا (متوازن)

مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه.

دخل آب روان است و عیش آسیای گردان؛ یعنی خرج فراوان کردن مسلّم کسی را باشد که دخل معیّن دارد.

دیدم دم گرم من در آهن سرد او اثر نمی کند، ترک مناصحت گرفتم و روی از مصاحبت بگردانیدم.

گفت: راحت عاجل به تشویش محنت آجل مُنغّص (تیره و تار) کردن خلاف رای خردمند است.