شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18399

چو شه در عدل خود ننمود سستی/ پدید آمد جهان را تندرستی

اگر زمانه بنازد ز عدل او نه شگفت/که عدل او ز حوادث زمانه را سپر است

رسم ستم نیست جهان یافتن /ملک به انصاف توان یافتن

ظلم را بندد به جای عدل کار/عدل را داند به سان ظلم عار

ای که بر خسته‌دلان می‌گذری از سر حشمت / هیچ دانی که شب هجر تو چون می‌گذرانند          زشب: رکن نخست (مشبّه)

آن‌چنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم / که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند           زنجیر: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

به‌جز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم / آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند      دیده: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

صبر تلخ است و طبیبان ز شکر‌خنده شیرین / همچو فرهاد به‌جز شربت زهرم نچشانند     فرهاد: رکن نخست (مشبّه)

منم گلبرگ گلبوی گل ‌اندام                            گلم چهره گلم گونه گلم نام (مضاف‌الیه)

خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد   آن‌گه رسی به خویش که بی‌خواب و خور شوی (متمم)

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود          کرد غمخواری شمشاد بلندت، پستم (مفعول)

نگشت آسایشم یک لحظه دمساز          گهی از گربه ترسیدم گه از باز (مضاف‌الیه)