شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4118

سه- یک

دو-یک

دو-دو

سه-دو

تنها اثر قابل توجه این دوره در زمینۀ تحقیقات تاریخی و ادبی، کتاب «تاریخ بیداری ایرانیان» تأليف ناظم الاسلام کرمانی است.

میرزا حسن خان بدیع از رمان‌نویسان زمان مشروطه است. رمان «شمس الدين و قمر» از آثار اوست.

قائم مقام احیاکنندۀ نثر فارسی است و منشآت مهم‌ترین اثر اوست.

كتاب «سرگذشت حاجی بابای اصفهانی» نوشتۀ میرزا حبیب اصفهانی از مهم‌ترین آثار داستانی عصر مشروطه است.

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

عارف قزوینی

ادیب الممالک فراهانی

سید اشرف الدّین گیلانی

فرّخی یزدی