شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19705

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی، چرا که «اگر تو از آموختن سر بتابی / نجوید سر تو همی سروری را».

داد از خویشتن بده که از داور مستغنی باشی، یعنی «پیش توانگر‌منشان پهلوی لاغر مگشا / دست به هر دست مده چشم به هر در مگشا».

تیغ مباش و پیران قبیله‌ی خویش را حرمت دار، که «تیغ حرمت می‌ندارد پیر را / کی بود تمییز تیغ و تیر را؟»

همان گندم‌نمایان جوفروشند آن «واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند».

ز هستی درگذر زیرا که در عشق / نه هستی شور و مستی هم حجاب است

پر کن قدح تا رنگ زرق از خود فروشویم به می / کز زهد و دلق نیلگون رنگی ندیدم رنگ را

ماییم آن گدای که سلطان گدای ماست / ما زیر دست مهر و فلک زیر پای ماست

چون از کمند عشق امید خلاص نیست / رغبت بود به کشته شدن پای بند را

تو قلّۀ خیالی و تسخیر تو محال / بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال

بعد یک عمر قناعت دگر آموخته‌ام / عشق گنجی است که افزونی‌اش از انفاق اس_ت

چون که گل رفت و گلس_تان درگذشت / نشنوی زان پس ز بلبل سرگذشت

به صحرای هوس تا کی دلا سر در هوا گردی؟ / نمی‌بینی رهی، ترسم که گم گردی چو واگردی

پیرایه

مکاید

هنگامه

 یله