شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 18663

فارسی میانه در حدود ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م رایج بود

زبان فارسی میانه به دو گروه زبان‌های پارتی و پهلوی تقسیم می‌شود

این زبان در مرحله‌ای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده بیشتر آثار ادبی زردشتی است

این دولت رسم‌‌ها و سنت‌‌های فرهنگی کهن ایرانی را رواج داد

در زمان سامانیان بخارا عمده‌‌ترین مرکز فرهنگی به شمار می‌‌آمد

مترجمان را به ترجمه کتاب‌‌های معتبر به نثر عربی برمی‌‌انگیختند

بعضی از امیران سامانی خود صاحب فضل و ادب بودند و شاعران فارسی‌‌گوی را تشویق می‌‌کردند

کتاب شاهنامۀ ابومنصوری حدود سال 446 قمری، به دست عدّه‌ای از دانشوران خراسان، نوشته شد. موضوع این کتاب، تاریخ گذشتۀ ایران است؛ امروزه فقط چند صفحه‌ای از متن اصلی آن باقی مانده است.

ابوعلی بلعمی به دستور منصور بن نوح سامانی، مأموریت یافت که تاریخ مفصّلی را که محمّدبن جریر طبری آن را تحت عنوان «تاریخ الرُّسل و الملوک» به زبان عربی نوشته بود، به فارسی برگرداند.

اصل کتاب تفسیر طبری را «محمّدبن جریرطبری» به زبان فارسی نوشته است؛ امّا جمعی از دانشمندان آن زمان، این کتاب را به عربی برگرداندند.

بلعمی هم زمان با ترجمۀ کتاب «تاریخ الرُّسل و الملوک»، اطّلاعات دیگری راجع به تاریخ اسلام به دست آورد و بر آن افزود و با حذف مطالبی از اصل تاریخ طبری، آن را به صورت تألیفی مستقل درآورد که به «تاریخ بلعمی» شهرت یافته است.

نبودن امکانات نوشتاری در آن روزگار

اهمیّت سنّت شفاهی در ایران پیش از اسلام

نبودن افراد فرهیخته و باسواد

بی‌توجّهی دستگاه حکومت به گردآوری متون