شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - علوم و فنون ادبی 2 | آزمون شماره 15615

بیا که توبه ز لعل نگار و خندۀ جام / حکایتی است که عقلش نمی‌کند تصدیق

به تیرهروزی من چشم روزگار گریست / ندانم آن مه تابان چه در کمان دارد 

خورشید چو آن خال سیه دید به دل گفت: / ای کاش که من بودمی آن هندوی مقبل 

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است / که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشهچین دارد؟

ای گنج نوشدارو با خستگان نگه کن / مرهم به دست و ما را مجروح می‌گذاری

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای / وی درد و ای درمان من از من چرا رنجیده‌ای

بخت این نکند با من کان شاخ صنوبر را / بنشینم و بنشانم گل بر سرش افشانم

آه که جست آتشی خانه دل درگرفت / دود گرفت آسمان آتش من یافت باد

بگرفت کار حسنت

ساقی گل‌عذار کو

نیکی به جای یاران

هم سینه پر از آتش

نهان می‌گشت روی روشن روز / به زیر دامن شب در سیاهی

رخسار صبح پرده به عمدا برافکند / راز دل زمانه به صحرا برافکند

به مغرب سینه‌مالان قرص خورشید / نهان می‌گشت پشت کوهساران

کشته چاه زنخدان توام کز هر طرف / صد هزارش گردن جان زیر طوق غبغب است