شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 17287

 آثار ادبی پهلوی غالباً به کتابت در نیامده‌اند.       

برخی از قطعات شعر پهلوی بازمانده‌ی اشعار تعلیمی و اخلاقی‌اند.

«درخت آسوریک» اصلی پارتی دارد.               

ادبیات فارسی دری به مفهوم واقعی خود تقریباً همزمان با دولت ساسانیان پدید آمد.

زبان پارسی میانه یا پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیش‌تر آثار دینی زردشتی است.

آثار ادبی پهلوی به سبب اهمیت سنت شفاهی در ایران پیش از اسلام، غالباً به کتابت در نیامده بود.

از جمله آثاری که به زبان پهلوی نگارش یافته و زبان اصلی آن‌ها به دست ما رسیده است، می‌توان به کلیله و دمنه و هزار و یک شب اشاره کرد.

پس از سقوط ساسانیان، فعالیت‌های علمی و ادبی متوقف شد.

پس از صفاریان، حکومت‌های دیگری چون آل‌بویه و طاهریان شکل گرفتند.

یعقوب لیث صفاری علی‌رغم آشنایی با زبان عربی، اجازه ورود آن به دستگاه حکومت را نداد.

رسمیت یافتن زبان فارسی در حکومت‌های کوچک این دوره، مجال رشد آن را در فضای ادبی و علمی فراهم آورد.

نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود.

زبان درباری ساسانیان، زبان محاوره و مکاتبه مقامات دولتی بوده است.

این زبان با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت.

هیچ وقت نتوانست زبان عمومی سراسر کشور ایران شود.

در نیمه قرن چهارم با دوره بلوغ نثر پارسی مواجه هستیم و در قرن پنجم و اوایل ششم آن را در حال پختگی و کمال می‌یابیم.

در این دوره تألیف کتاب در موضوع‌های گوناگون علمی رواج یافت و نثر ساده به کمال رسید.

گسترش عرفان و تصوف یکی از عوامل توجه نویسندگان به فارسی‌نویسی در این دوره است.

خواجه عبدالله انصاری شیوه نثر موزون را به کمال رساند؛ آن‌چنان‌که می‌توان آثار وی را سرآمد همه نثرهای موزون فارسی شمرد.