شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 9795

نوبۀ زهدفروشان گران‌جان بگذشت / وقت رندی و طلب‌کردن رندان پیداست

چه ملامت بوَد آن را که چنین باده خورَد / این چه عیب است بدین بی‌خردی وین چه خطاست

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق / آن که او عالم سِر است بدین حال گواست

شربتی تلخ‌تر از زهر فراقت باید / تا کند لذّت وصل تو فراموش مرا

گر به تو پیچد جهان مپیچ بر خویشتن / تا نه ز هر سوی بیش زیانت آید به جان

من نه به خود شدم چنین شهرۀ کوی‌ها ولی / شد رخ نیکوان بلا عقل و دلم سلیم را

چون تو به باغ بگذری گل نرسد به بوی تو / لیک رسد به قامتت سرو اگر روان بود

خورد خدنگ او بسی خون ز دو دیده پر نشد / سیر کجا کند مگس حوصله عقاب را

جهان حسن تو داری به زیر خاتم زلف / تو راست معجزه و نام تو سلیمان است

رسول من سوی تو باد صبح‌دم باشد / ازین قبل نفس باد صبح‌دم سرد است

ز وصل گویی کم گوی، آن مرا گویند / مرا ز درد چه پروای وصل هجران است

بر آن دیار که باد فراق تو بگذشت / به هر کجا که کنی قصد قصر ویران است

رو ترش کن که همه روترشانند این جا / کور شو تا نخوری از کف هر کور عصا

روی در خاک رفت و سر نه عجب / که رود هم در این هوس بر باد

خود از این سو که نه سویست و نه جا / قدم اندر قدم اندر قدم ا‌ست

عزّت و حرمتم آن‌گه باشد / که کند عشق عزیزش خوارم