شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16116

به صدق کوش که خورشید زاید از نفست /که از دروغ سیه‌روی گشت صبح نخست

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود/ بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت /جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

زشرم آن که به روی تو نسبتش کردم/ سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت

تنم گر بسوزی به تیرم بدوزی / جدا‌سازی ‌ای خصم سر از تن من

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

نه تسلیم و سازش نه تکریم و خواهش / بتازد به نیرنگ تو توسن من

من آزاده از خاک آزاده‌گانم / گل صبر می‌پرورد دامن من

از داغ عشق، جنّ و ملک را نصیب نیست این                  مَه ز مشرق دل انسان برآمده

بی اثر مهر، چه آب و چه گل                                  بی نمک عشق، چه سنگ و چه دل

 جز حرف پوچ قسمت زاهد ز عشق نیست                کف باشد از محیط نصیب کناره‌ها (محیط: دریا)

به مهد عشق، من آن کودک شکسته دلم                         که بی‌ تپانچه محنت ندیده بهره شیر

ز کیخسرو اکنون ندارید شرم / که چندان سخن گفت با طوس نرم

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد / ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

مرگ آمد و بو کرد مرا بوی تو دید / زانروی اجل امید از من ببرید

دیده‌ای روشن نمی‌ماند درین بستان‌سرا / دید تا خورشید را شبنم، ز رنگ و بو گذشت