شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 26241

من بازگشتم و این چه رفت، با بونصر گفتم، سخت شاد شد و سجده شکر کرد بر سلامت امیر و نامه نبشته آمد. (کاربرد تاریخی فعل مجهول)

یک کیسه به پدر باید داد و یک کیسه به پسر تا خویشتن را ضیعتکی حلال خرند و فراخ‌تر بتوانند زیست. (حذف فعل قرینه)

و روز شنبه یازدهم شوال در نیشابور شدم، پنجشنبه آخر این ماه کسوف بود و حاکم زمان سلطان طغرل بیک محمد بود. (کاربرد دستور تاریخی فعل)

وقتی به موضع رسیدیم، بچه‌ها که گوشه و کنار پراکنده بودند؛ دور شما جمع شدند و شما را در میان گرفتند. (کاربرد دستور تاریخی را)

گفت جانم از محبان دور نیست/ لیک بیرونآمدن دستور نیست

چه نیکو گفت با جمشید دستور/ که با نادان نه شیون باد نه سور

خاصه گنه من که پس از طاعت ایزد/ در خدمت دستور ملک بودم هموار

همیرفت با او دو دستور او/ که دستور بودند و گنجور او

با چنان زلف و چنان چشم دلاویز ای عجب/جای کی ماند در این دل توبه و پرهیز را

عجب تو بیت معموری که طوافانش املاکند/عجب تو رق منشوری کز او نوشند شربت ها

معشوق که او چابک و چالاک نباشد/آرام دل عاشق غمناک نباشد

صید بیابان سر از کمند تو پیچد/ما همه پیچیده در کمند تو عمدا

یکی ضعیف بود که هر به دو شب افطار کردی و دیگر قوی که روزی سه بار خوردی. هردو را به خانه ای کردند و در به گل برآوردند. قوی را دیدند مرده و ضعیف جان به دربرده. (حذف فعل - تضاد)

روی از توقع او درهم کشید و تعرّض سوال از اهل ادب در نظرش قبیح (زشت و ناپسند) آمد. آورده اند که اندکی در وظیفة او زیادت کرد و بسیاری از ارادت کم. (واج آرایی- کنایه)

ای پسر! خیال محال از سر به در کن و پای قناعت در دامن سلامت کش که بزرگان گفته‌اند: دولت نه به کوشیدن است، چاره کم جوشیدن است. (جناس- استفاده از جملات کوتاه)

بازرگانی که با وجود نعمت و مکنت، غلامان و کنیزان دارد دلاویز و شاگردان چابک. هر روز به شهری و هر شب به مقامی و هر دم به تفرجگاهی. (مجاز- تشبیه)