شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16960

آندره ژید

نزار قبّانی

ویکتور هوگو

فرانسوآ کوپه

چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را / دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد

هر که خاطر به کسی داد چه بیمش ز خطر / کان (که آن) که رفت از پی خاطر ز خطر نندیشد

دامن گردون پر از خون جگر بینم به صبح / بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می‌چکد

ساربان خیمه برون می‌زد و اینم عجب است / که قیامت نشد آن روز که محمل می‌شد

ابلقی را کاسمان کمتر چراگاه وی است / چند خواهی بست بر خشک آخور آخر زمان              ابلقی _ آسمان

تا نگارستان نخوانی طارم ایام را / کز برون‌سو زرنگار است از درون‌سو خاکدان                      طارم _ خاکدان

جای نزهت نیست گیتی را که اندر باغ او / نیشکر چون برگ سنبل زهر دارد در میان             زهر _ میان

از نسیم انس بی‌بهره است سروستان دل / وز ترنج عافیت خالی است نخلستان جان          سروستان _ ترنج

چو شبنم بیفتاد مسکین و خرد                                                                         به مهر آسمانش به عیّوق برد

به جایی که بدخواه خونی بود                                                                        تواضع نمودن زبونی بود

بلندیت باید تواضع گزین                                                                           که آن بام را نیست سُلّم (نردبان) جز این

این حضرت آنان گرفتند ص_در                                                                       که خود را فروتر نهادند قدر