شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19870

چو شه در عدل خود ننمود سستی/ پدید آمد جهان را تندرستی

اگر زمانه بنازد ز عدل او نه شگفت/که عدل او ز حوادث زمانه را سپر است

رسم ستم نیست جهان یافتن /ملک به انصاف توان یافتن

ظلم را بندد به جای عدل کار/عدل را داند به سان ظلم عار

هر دم کمند زلفت صیدی دگر بگیرد/ پیکان غمزه در دل ز ابروی چون کمانت 
 

هر پارسا را آن صنم در پیش مسجد بگذرد/ چشمش بر ابرو افکند، باطل کند محراب را
 

من همان روز دل و صبر به یغما دادم/ که مقید شدم آن دلبر یغمایی را
 

 در این روش که تویی پیش هر که بازآیی/ گرش به تیغ زنی ، روی باز پس نکند 
 

دانی که در دل تو کی آید جمال یار؟ / وقتی که هر دو عالمت از دل برون رود

از کوی دوست بازنپیچم عنان اگر / بینم به چشم خویش که سیلاب خون رود

گر نی کمند زلف درازت شود سبب / چون آه من بدین فلک نیلگون رود؟

بنشست در درونم و غیر از خیال یار / رخصت نمی‌دهد که کسی در درون رود