شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15300

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن/ یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن

هزار نقش برآرد و زمانه و نبود/ یکی چنان‌که در آیینۀ تصور ماست

باغ سلام می‌کتد، سرو قیام می‌کند/ سبزه پیاده می‌رود، غنچه سوار می‌رسد

گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم/ عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

از خویشتن بپرس در این گور خویش تو / جان و خرد بسی است تو را منکر و نکیر

بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا / خیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا

خفاش در تاریکی‌ای در عشق ظلمت‌ها به رقص / مرغان خورشیدی سحر تا والضّحی پاکوفته

ز شرم نرگس مخمور او چندان عرق کردم / که سر تا پای من میخانه شد از شیشه چیدن‌ها

زلف تو چون مشک در مجمر به گاه سوختن/ چشم تو چون نرگس اندر باغ در وقت سحر

چه خفته‌اند در این کاروان‌سرا مردم/ که این محلّ عبور است نه مکان حضور

ای بسا شب که من خشک‌لب از حسرت تو/ بر زمین ریختم از دیده تر مروارید

یا رب این آتش که پنهان دارمش در لوح سینه/ گر برافروزد بسوزد بند بند استخوان را