شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 6730

از تن بی دل طاعت نیاید و پوست بی مغز بضاعت را نشاید.

بدان که هرجا گل است خار است و بر سر گنج مار.

خبری که دانی دلی بیازارد تو خاموش باش تا دیگری بیارد.

محبت را غایت نیست از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست.

چون از عقد نماز فارغ گشت، گفتم این چه حال است؟ خار در دیده شکسته و جای نماز به خون چشم رنگین گشته

قادر است بی احتیال. قیوم است بی کشتن حال. در ملک ایمن از زوال. در ذات و نعمت متعال

ملکا! آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بر گرفت، از سنگ میوه رُست

الهی! نه دیدار تو را بهاست و نه رهی را صحبت سزاست

آب حیات او ببین، هیچ مترس از اجل / در دو در رضای او هیچ ملرز از قضا

سجده کنی به پیش او، عزت مسجدت دهد / ای که تو خوار گشته‌ای زیر قدم چو بوریا

بیار زان می گلرنگ مشک‌بو جامی / شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگرچه مست و خرابم تو نیز لطفی کن / نظر بر این دل سرگشته‌ی خراب انداز

محبّت را غایت نیست؛ از بهر آن‌که محبوب را نهایت نیست.

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حَیف و توانگری را دادی به طرح.

الهی! به یاد و شناخت تو شادانیم و به نام و یافت تو ناتوانیم.

صیّاد بی‌روزی، ماهی در دجله نگیرد و ماهی بی‌اجل در خشک نمیرد.

فی‌الجمله زبان از مکالمه او درکشیدن قوّت نداشتم و روی از محاوره او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبخت چیست؟ گفت نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.         

پارسایی به محبت شخصی گرفتار، نه طاقت صبر و نه یارای گفتار.

امّا بنده امیدوارست که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است.