شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 16924

 ضعف و انحطاط فکری و سستی گرفتن تتبّع از ویژگی‌های فکری نثر سبک عراقی در قرن‌های هفتم تا نهم هستند.

 گسترش دامنه واژگان شعر و کاهش لغات ادبی قدیم از ویژگی‌های ادبی سبک هندی‌اند. د

ر اندیشه ادیبان قرن‌های هفتم تا نهم، صنایع ادبی جای تعمق و تفکر را گرفت.

 استفاده از ردیف‌های طولانی، تکرار قافیه و فراوانی حس‌آمیزی و تمثیل در شعر سبک هندی دیده می‌شود.

از شاخص‌ترین شاعران عارف است که در دو محور اندیشه و احساس آثار جاودانه‌ای پدید آورد. (مولانا جلال‌الدین بلخی)

فرمانروای مُلک سخن، سی و پنج سال گرد جهان گشت و در بیشتر قالب‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده است. وی گلستان را در قالب مثنوی پدید آورد. (سعدی)

از چهره‌های علمی و سیاسی عصر ایلخانان است. وی وزیر مقتدر غازان‌خان و اولجایتو بود. (خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی)

در غزل توجّه خاصی به سعدی و مولوی داشته است. (سلمان ساوجی)

در اﺛﺮ ﺣﻤﻠه ﻣﻐﻮل، ﺑﺴیﺎرى از ﻣﺪارس از ﺑیﻦ رﻓﺘﻪ و ﺑﺰرﮔﺎﻧی ﭼﻮن ﻋﻄﺎر ﻧیﺸﺎﺑﻮرى و ﻋﻄﺎﻣﻠک ﺟﻮیﻨی کﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.

آﺛﺎرى ﻣﺎﻧﻨﺪ ‹‹ﻣﺮﺻﺎداﻟﻌﺒﺎد›› و ‹‹ﺗﺎریﺦ وﺻﺎف›› ﻧﻤﺎیﻨﺪه ﺟﺮیﺎن ﺳﺎدهﻧﻮیﺴی در ﻧﺜﺮ ایﻦ دوره ﻫﺴﺘﻨﺪ.

در اواﺧﺮ دوره ﻣﻐﻮل، زﺑﺎن رﺳﻤی و رایﺞ ﻋﺮﺑی از رواج اﻓﺘﺎد و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳی کﻪ زﺑﺎن ﺗﻮده ﻣﺮدم ﺑﻮد، روﻧﻖ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺷﺎﻋﺮان و ﻧﻮیﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺰرگ ایﻦ دوره ﻏﺎﻟﺒﺎً از اﻫﺎﻟی ﺧﺮاﺳﺎن، رى، اراک و اﺻﻔﻬﺎن ﺑﻮدﻧﺪ.