شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10558

بعد از این از خلق و تزویرش برآرم سر به کوه / با دل ما کی کند دیو آن‌چه انسان می‌کند

تا نگردیده است صائب استخوانت توتیا / گوشه‌ای زین خلق ناهموار می‌باید گرفت

دور شو زین مردم نااهل دور از مردمی / دیو گردد هر که آمیزش به اهریمن کند

بکش نفس‌ستوری را به دشنه حکمت و طاعت / بکش زین دیو دستت را که بسیار است دستانش

فزون بایدم نیز از ایشان هنر / جهانجوی باید سر تاجور

که را با تو گویند بد بیشتر / چو نبود گنه دان که هستش هنر

هست صد عیب طالعم را لیک / یک هنر دیده‌ام ز طالع خویش

می آزاده پدید آرد از بد اصل / فراوان هنر است اندرین نبید (شراب)

چند کشند اهل دل بار بلای آسمان / خود به کران نمی‌رسد جور و جفای آسمان

فرق کوه ار بار قهرش یافتی / پشت خم چون آسمان برخاستی

در قبضه تصرف تو تیغ آسمان / تنها نه کار و بار زمین و زمان نهاد

زمین و آسمان از وی ابا کرد / مگر آدم که حمل این بلا کرد