شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12281

چو آسانت نشد دشوار بنشین/ چو افتادی در این دشوار دیگر

از صحبت من با تو، برخاست بسی فتنه/ دیوانه چو بنشیند با مست بود غوغا

چو پر داریم، پیراهن نخواهیم/ چو گندم می‌دهند ارزن نخواهیم

چو حافظ در قناعت کوش و از دنیای دون بگذر / که یک جو منّت دونان، دوصد من زر نمی‌ارزد

ندانست قارون نعمت‌پرست / که گنج سلامت به کُنج اندر است

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم / ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم / که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

تا سر زلف پریشان تو محبوب من است / روزگارم به سَرِ زلف پریشان مانَد

چون صدف در دامن خود گوهر مقصود یافت/ هر که گرد خویش دوری چند در گرداب زد

خود به خود چون غنچه وا شد عقده‌ها از کار من/ تا در این بستان‌سرا دست و دلم از کار شد

خون دل شد در بساط سینه‌اش یاقوت و لعل/ هر که زیر تیغ چون کهسار دست و پا نزد

بس که دل افسرده زین دریای پر نیرنگ شد/ چون صدف هر قطرۀ آبی که خوردم سنگ شد

گر از جفای تو روزی دلم بیازارد / کمند شوق کشانم به صلح باز آرد

تو پادشاهی گر چشم پاسبان هر شب / به خواب درنرود پادشا چه غم دارد؟

یکی به سمع رضا گوش دل به سعدی دار/ که سوز عشق سخن‌های دلنواز آرد

تویی که گر بخرامد درخت قامت تو / ز رشک سرو روان را به اهتزاز آرد