شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11229

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

تو خویش قفل گمان برده‌ای کلیدستی

در بلا پایندگی تلخ است تلخ

من پیر سال و ماه  نی ام یار بی وفاست

فرهاد و شیرین - بهارستان

بوستان - تحفه‌الاحرار

بهارستان - تحفه‌الاحرار

بوستان - فرهاد و شیرین

حالی به صواب آن لایق‌تر که در کارها غفلت کم رود و مهمّات را خوار شمرده نیاید.

گفتار با کردار برابر دار و روی حال خویش با دروغ گفتن سیاه مگردان که دروغ ضمیمه‌ی ضلال است.

از ابر کرم باران محبّت بر خاک آدم بارید و خاک را گِل کرد و به ید قدرت در گل از گل، دل کرد.

.آرزو دام تو است از دانه‌ی او نگر تا خود نگاه داری که هزار طاووس خرد بسته‌ی خویش گردانیده است

تا بتوانی غم جهان هیچ مسنج / بر دل منه از انده ناآمده رنج    

مبند ای دل به جز در یار خود دل / امید از هر که داری جمله بگسل

دل به رنگ و بوی و کاخ و کو مده / دل حریم اوست جز با او مده      

دل بر این کاخ زرنگار مبند / که بسی چون من و تو دارد یاد

مورچگان را چو بود اتّفاق / شیر ژیان را بدرانند پوست

به بارگاه تو چون باد را نباشد راه / کی مجال سلام ما افتد

دو دست با هم اگر یک دلند در همه کار / هزار طعنه دشمن به نیم جو نخرند

حسنت به اتّفاق ملاحت جهان گرفت / آری به اتّفاق جهان می‌توان گرفت