شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 17722

ای مرهم ریش و مونس جانم/ چندین به مفارقت مرنجانم

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را/ دانم که چه درد می‌کشد مجنون را

ای سخت کمان سست پیمان/این بود وفای عهد اصحاب

ماه رویا! روی خوب از من متاب/ بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب

خاتم ملک سلیمان است علم

گرچه مورم ولی آن حوصله با خود دارم

لالۀ او چون گل خود زرد یافت

آن نعرۀ شور هم چنان هست

ما را بر آستان تو بس حق خدمت است / ای خواجه باز بین به ترحم غلام را

در گردش آورید می لعل‌فام را / زین پیش خشک لب مپسندید جام را

شد استخوان ز دور فلک توتیا مرا / باری دگر نماند در این آسیا مرا

اندر شکم چه باشد و اندر عدم چه باشد / کاندر لحد ز نورت رقص است استخوان را

هرکه در او گوهر دانایی است / بر همه کاری‌اش توانایی است

عمر برف است و آفتاب تموز / اندکی ماند و خواجه غرّه هنوز

دفتر افلاک‌شناسان بسوز / دیده خورشیدپرستان بدوز

ای همه هستی ز تو پیدا شده / خاک ضعیف از تو توانا شده