شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 12440

در صف حزب فقيران اغنیا کردند جای/ این دو صف را کاملاً از هم جدا باید نمود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان/ باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی/ چند می‌ترسی ز هر خان و جناب ای رنجبر!

شراب او ز خون مرد رنجبر/ وز استخوان کارگر غذای او

صمیمی‌ترین چیزهایی که قلب انسان مالک آن است و خدایی‌ترین اندیشه‌های مغز او.

بیان زیبای واقعیات و وسیله‌ای برای بهبود زندگی.

تقلید موبه‌موی طبیعت از طریق تکنیک‌های زیبایی‌شناسی سخن.

گره خوردن عاطفه و تخیل با زندگی و حادثه‌ای که توسط شاعر در زبان روی می‌دهد.

شاه خود کیست بدین کبر و انانیّت او / تا نکو باشد درباره ما نیّت او (ملک‌الشعرای بهار)

بلشویک است خضر راه نجات / بر محمد و آله صلوات (عارف قزوینی)

به پیش آفتاب و مه تو کمتر از ستاره‌ای / آی بارک‌الله مرحبا به این قیافه و تنه (سیداشرف‌الدین گیلانی)

خانباجی می‌گفت با آقا جلال / یک قران دارم من از مال حلال (ادیب الممالک فراهانی)

ابهام در شعر معاصر پسندیده است و معنی‌گریزی، از ویژگی‌های شعر این دوره است.

در سال‌های نخست انقلاب تحت تأثیر ادبیات معاصر قبل از انقلاب، نمادگرایی در شعر انقلاب رواج داشت.

از آغاز دهه هفتاد، مانند قبل از انقلاب، گرایش به داستان کوتاه بیشتر شد.

روی آوردن به مفاهیم انتزاعی در شعر دوره انقلاب باعث ایجاد برخی ویژگی‌های زبانی مانند آشنایی‌زدایی و ترکیب‌های بدیع شد.