شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18571

مخور غم تا توانی باده خور شاد / مبادا کز سرت مویی برد باد

صاف فلک مجوی که درد است در عقب / نوش جهان منوش که نیش است در میان

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست / از خلوتم به خانه‌ی خمّار می‌کشی

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟ / تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد

نور می‌نوشد مگو نان می‌خورد / لاله می‌کارد به صورت می‌چرد

رنگین سخنان در سخن خویش نهان‌اند / از نکهت (بوی خوش) خود نیست به هر حال جدا گُل

تیرگی می‌آید / دشت می‌گیرد آرام / قصه رنگی روز / می‌رود رو به تمام

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم / از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

نوعروسان چمن را که جهان آرایند / با گل روی تو بازار لطافت بشکست (اغراق - مجاز)

تو کفی خاکی و پر باد هوا داری سر / باد پندار تو را خاک لحد کارگر است (جناس - کنایه)

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ / به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را (استعاره - تشبیه)

به یک کرشمه که در کار آسمان کردی / هنوز می‌پرد از شوق، چشم کوکب‌ها (حسن تعلیل - تشخیص)