شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس هفتم: جمال و کمال | آزمون شماره 13536

ای چشم هات مطلع زیباترین غزل / با این غزل تعزل من نیست مبتذل

ای آفتاب آینه دار جمال تو / مشک سیاه مجمره گردان خال تو

ای چشم تو دلفریب و جادو / در چشم تو خیره چشم آهو

ای آبشار نوحه گر از بهر چیستی ؟ / چین بر جبین فکنده ز اندوه کیستی ؟

معصیت از هر که صادر شود ناپسندیده است و از علما ناخوب‌تر، که علم سلاح جنگ با شیطان است.

هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان در او اثر نکند، به طریقت ایشان متّهم گردد و اگر به خراباتی رود به نماز کردن، منسوب شود به خَمر خوردن.

چندانکه اندک وقوفی بر علم طبّ یافتم و فضیلت آن بشناختم، به رغبت صادق و حرص غالب در تعلّم آن می‌کوشیدم، تا بدان صنعت شهرتی یافتم.

مراد از نزول قرآن، تحصیل سیرت خوب است، نه ترتیل صورت مکتوب، عامی متعبّد، پیادهٔ رفته است و عالم سهل‌انگار، سوار خفته.

درمانش مخلصان را دردش شکستگان را/  شادیش مصلحان را غم یادگار مارا 
 

 تو تمامی من نمی‌خواهم وجود/ وین نمی‌باید به انبازی مرا 
 

گر به ترک عالم فانی بگویی مرد وار/ عالم باقی و ذوق جاودانی باشدت 
 

 آسمان سر بر زمین هر جای تو/ در طواف عشق یک یک جای توست