شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15984

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست / که آشنا سخن آشنا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای / فرشته‌ات به دو دست دعا نگه‌ دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی / ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت؟ / ز دست بنده چه خیزد خدا نگه‌ دارد

من بیابانی به پیش اندر گرفته کاندرو / از نهیب دیو دل خوناب گشتی هر زمان

زان درازی راه با دل گفتمی هر ساعتی / کاین بیابان را مگر پیدا نخواهد بد کران

اندر این اندیشه بودم کز کنار شهر بست / بانگ آب هیرمند آمد به گوشم ناگهان

شاد باش و دیر باش و دیر مان و دیر زی / کام جوی و کام یاب و کام خواه و کام ران

 جام جهان‌نماست ضمیر منیر دوست                                        اظهار احتیاج خود آن‌جا چه حاجت است

 حسن عالم‌گیر را هر جا که جویی حاضر است                           هر غباری محمل لیلی است زین صحرا مرا

 دل تازه می‌شود ز شراب کهن مرا                                          این پیر زنده‌دل به جوانی برابر است

 از دو عالم هر که برخیزد لوای دیگر است                               دیدة هرکس که حیران است در دنبال اوست

گفتیم ترک صحبت ابنای روزگار / مردانه‌وار روی دل از جمله تافتیم

معلوم شد که میکده و خانقه یکی‌ست / این نکته را چو اصل حقیقت شکافتیم

شد عاقبت کفن به تن آن جامه‌ای که ما / از پود مهر و تار وفای تو بافتیم

وحدت اگرچه درّ سخن سفته‌ای ولیک / کوتاه کن که قافیه دیگر نیافتیم