شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16272

حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده/ماتم‌زده را داعیه صور نماند ه ست

صبحدم مرغ چمن با گل نوخواسته گفت/ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خاست/ تا در میانه خواسته‌ی کردگار چیست

هم‌چو حافظ به خرابات روم جامه قبا/بو که در برکشد آن دلبر نوخاسته‌ام

در راه عشق مرحله‌ی قُرب و بُعد نیست / می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت (ربط)
 

بغرّید بر من که عقلت کجاست / چو دانی و پرسی سوالت خطاست (ربط)
 

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی‌حاصل / من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت (عطف)
 

به اسبان تازی و مردان مرد /  برآر از نهاد بداندیش گرد (عطف) 

فروغ: جدایی _ مکاید: حیله‌ها _ ورطه: مهلکه _ تسبیح: خدا را به پاکی یاد کردن

حضیض: جای پست در زمین _ عزم: اراده _ معاش: زیست _ فرقت: دوری

فلق: سپیده صبح _ عداوت: دشمنی _ نقض: شکستن _ تازی: عرب

لئیمی: پستی _ شوخ: آلودگی _ رمه: گلّه _ دین: وام

من این مست گران را با که گویم / من این بیداد را داد از که جویم

قومی به فیض پیر خرابات کی رسند / کز جام باده حال خرابی نداشتند

بلندی از آن یافت کو پست شد / در نیستی کوفت تا هست شد

از تو ای دوست نگسلم پیوند / ور به تیغم بُرند بند از بند