شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 160

پروانه او شدم که هر ساعت / در جمع چو شمع می‌‌کشد زارم

چون تو قیام می‌‌کنی ما و ز پا فتادنی / چون تو به ناز می‌‌روی ما و به سر دویدنی

همه هستند سرگردان چو پرگار / پدیدآرنده خود را طلبکار

ای جفای تو ز دولت خوب‌‌تر / انتقام تو ز جان محبوب‌‌تر 

گفتم که کفر زلفت گمراه عالمم کرد / كفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

وضع زمانه قابل دیدن دو بار نیست / رو پس نکرد هر که از این خاکدان گذشت

نیست صائب چاه و زندان بر دل من ناگوار / همچو یوسف می‌‌‌فزاید عزت از خواریّ من

خاتم ملک سلیمان است علم / جمله عالم صورت و جان است علم

ز دیدنت نتوانم که دیده بردوزم / وگر معاینه بینم که تیر می‌‌آید

هر که آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم / ور بود پوشیده و پنهان به دوزخ دررويد

مهی که راز من از پرده آشکارا کرد / هنوز صورت او زیر پرده پنهان است

از آن زمان که زمین‌‌بوس آستان توام / سر ملوک جهان جمله بر زمین من است

تا در نزنی به هر چه داری آتش (مفعول مفاعلن مفاعیلن فع) 

با ساربان بگویید احوال آب چشمم (مستفعلن فعولن مستفعلن فعولن) 

 نمک خوار خوانش همه چیز و کس (فعولن فعولن فعولن فعل)

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم/ تا که رسیدم برِ تو از همه بیزار شدم

پرده سوسن که مصابیح توست/ جمله زبان از پی تسبیح توست

خلد گر به پا خاری آسان برآید/ چه سازم به خاری که در دل نشیند

با من بگو تا کیستی؟ مهری بگو، ماهی بگو/ خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی بگو، آهی بگو