شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18367

پرده‌ی ابر سیاه از مه تابان بگشای / روز را از شکن طرّه‌ی شبگون بنمای

کاکل مشک‌فشان بر مه شب‌پوش مپوش / سنبل غالیه‌سا بر گل خودروی مسای

هر که در ابروی چون ماه نوت دارد چشم / گردد از مهر تو چون ماه نو انگشت‌نمای

ای مه روشن اگر جان منی زود برآی / وی شب تیره اگر عمر منی دیر مپای

همی‌بست بر باره رهام تنگ                    به برگستوان بر زده طوس چنگ

به پوزش مگر کردگار جهان                      به من بر ببخشاید اندر جهان

تنش نقره سیم و رخ چون بهشت            برو بر نبینی یک اندام زشت

نشستند یک هفته با او به هم                 همی رای زد شاه بر بیش و کم

پیرایه

مکاید

هنگامه

 یله

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او / گفت روان می‌شود در پی آن آشنا            (شخصیت‌بخشی _ حس‌آمیزی)

جام رهاکن درو چشمه خورشید بین / زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را                                                                        (تلمیح _ مجاز)

قبله هر ملّتی هست به سوی دگر / با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها                                                                              (تکرار _ تشخیص)

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام / نیست مجال سخن، عاشق و چون و چرا؟                             (تشبیه _ نغمه حروف)