شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18786

بیا تا در می صافیت راز دهر بنمایم / به شرط آن‌که ننمایی به کج‌طبعان دل‌کورش                      («ش» پس از دل‌کور)

از سخن‌چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی / گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت                            (ملالت‌ها)

پند حکیم محض صواب است و عین خیر / فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید                      (محض)

واعظ شحنه‌شناس این عظمت گو مفروش / زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است                (من)

روز و شب در صحن میدان ثناش / بر کمیت خامه جولان می‌زنم                             ثنا

مورم و گر لطف او باشد رفیق / تاخت بر ملک سلیمان می‌زنم                                من

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله / در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد         او

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا / صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد            تیغ

من این مست گران را با که گویم / من این بیداد را داد از که جویم

قومی به فیض پیر خرابات کی رسند / کز جام باده حال خرابی نداشتند

بلندی از آن یافت کو پست شد / در نیستی کوفت تا هست شد

از تو ای دوست نگسلم پیوند / ور به تیغم بُرند بند از بند

به شادی دار دل را تا توانی / که بفزاید ز شادی زندگانی

چه بندی دل اندر سرای سپنج / چه نازی به گنج و چه نالی ز رنج

گر خندیدم ز خنده‌ام دل نگشاد / گر نالیدم ز ناله کارم نگشود

ننالم از غم هجرت چو وصل حاصل اوست / که زیر رنج بود گنج‌های پنهانی