شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14867

آینه‌ت دانی چرا غماز نیست؟ / چون که زنگار از رخش ممتاز نیست

صبحگاهی سر خوناب جگر بگشایید / ژاله صبحدم از نرگس تر بگشایید 

دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر / کای نور چشم من، به‌جز از کِشته ندروی

هزار نقش برآرد زمانه و نبود / یکی چنان‌که در آیینه تصور ماست 

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم؟ / زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم؟

تا دل دیوانه در زنجیر زلفت بسته‌ایم / ای بسا عاقل که شد دیوانه‌ی زنجیر ما

از چه رو هندوی مه‌پوش شما در تاب شد / گر به مستی دوشم آمد دوش بر دوش شما

ای دل نگفتمت که مرو در کمند عشق / آخر به قصد خویش چرا می‌کنی شتاب؟

پشتم خمیده ماند ز بار گران عشق / چون شاخه ضعیف ز بار گران برف

 ننگرد دیگر به سرو اندر چمن / هر که دید آن سرو سیم‌اندام را

 ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی است / حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است

 گرچه از کبر، سخن با منِ درویش نگفت / جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

چون صبا شرح گلستان جمالت می‌داد        از هوا دامن گل بر سر صحرا می‌ریخت

مرا یاقوت او قوت روان است           ولی اشکم چو یاقوت روان است

ساقی می چون زنگ ده کآیینه جان من است       باشد که بزداید دلم ز آیینه جان زنگ را

می‌خورد از جام لعلش باده خون           می‌برد ز افعی زلفش موی موی