شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8197

شش جهت آینۀ عرض و صواب است اما / چشمت از کور دلی سهو و خطا می بیند(بیدل)

حافظ این گوهر منظوم که از تبع  انگیخت / ز اثر تربیت آصف ثانی دانست (حافظ)

گردی از رهگذر دولت به کوری رقیب / بهر آسایش این دیده ی خونبار بیار(حافظ)

در این مناظره  بودم که باز خواند مرا / به پیش بهر ثنا گفتن شه ابرار(فرخی سیستانی)

شب فراق که داند که تا سحر چند است / مگر کسی که به زندان عشق دربند است (غنایی)

بر درِ ارباب بی مروّت دنیا / چند نشینی که خواجه کی به درآید؟ (تعلیمی)

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید / آن‌که در دستش کلید شهر پر آیینه دارد (انقلاب اسلامی)

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی‌کند / کسی به کوچه سار شب، درِ سحر نمی‌زند (غنایی)

از چند بند هم‌وزن و هم‌آهنگ تشکیل شده است.

ملک‌الشعرای بهار، فریدون تولّلی و فرخی یزدی سروده‌هایی در این قالب شعری دارند.

طرح مضامین سیاسی و اجتماعی موضوع اغلب چهار پاره‌هاست.

رواج آن از دوره مشروطه بوده و تاکنون ادامه یافته است.

نوای نغمه چنگم چه سود چون همه شب / خیال زلف توام چنگ می‌زند در نای

لعل لب دُرّ پوش تو چون در سخن آید / خون در جگر ریش عقیق یمن افتد

کوکب حسن چو گشت از رخ یوسف طالع / تاب در سینه پر مهر زلیخا افتاد

 ز شوق نرگس مست بلند بالایی / چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم