شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15839

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

 در عالم فانی که بقا پا به رکاب است                گر زندگی خضر بود نقش بر آب است

 مشو غافل درین گلشن چو شبنم از نظربازی                که تا برهم گذاری چشم را افسانه خواهی شد

 نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است                      نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟

به آهی می‌توان از خود برآوردن جهانی را                که یک رهبر به منزل می‌رساند کاروانی را

من اگر بدم چه باکم که تویی بدین نکویی / چه نکویی‌ام از این به که تو نیک‌خواه دارم

به چشمانت که تا رفتی ز چشمم بی‌خور و خوابم / به ابرویت که من پیوسته چون زلف تو در تابم

از بار غم چه غم چو تویی دستگیر ما / وز درد دل چه باک چو درمان ما تویی

شاهان جهان از جان باشند گدای تو / محبوب‌تر از جانی صد جان به فدای تو