شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12721

فضل و ادب مرد مهین نسبت اوی است / شاید که نپرسی ز پدر وز عم و خالش

 براند مر پدرت را کشان کشان ز بهشت / نظر به سنبله‌ی تر یکی ستمکاری

 معلّم گو ادب کم کن که من ناجنس شاگردم / پدر گو پند کمتر ده که من نااهل فرزندم

 صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را / تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

حکیم نیست که او نیست پیش او نادان / فصیح نیست که او نیست نزد او الکن

آتشین خوی مرا پاس دل من نیست نیست / برق عالم‌سوز را پروای خرمن نیست نیست

ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست / کاین باقی عمر را بقا پیدا نیست

دل نیست که نور حق بر او تافته نیست / جان نیست که این حدیث دریافته نیست

برداشت آسمان را / چون کاسه‌ای کبود / و صبحِ سرخ را/ لاجرعه سر کشید / آن‌گاه / خورشید در تمامِ وجودش طلوع کرد

بسترم / صدفِ خالیِ یک تنهایی‌ست / و تو چون مروارید/ گردن‌آویزِ کسانِ دگری . . .

من این‌جا بس دلم تنگ است / بیا ره‌توشه برداریم/ قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم . . .

ای شادی / آزادی / ای شادیِ آزادی / روزی که تو بازآیی/ با این دلِ غم‌پرورد / من با تو چه خواهم کرد؟