شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27694

حسن اگر این است، ناصح همچو ما خواهد شدن / چوب تر، آخر به آتش آشنا خواهد شدن

ما به این در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم / از بد حادثه این‌جا به پناه آمده‌ایم

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت / شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت

ز شراب لعل نوشین من رند بی‌نوا را / مددی که چشم مستت به خمار کشت ما را

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم / چشم بد از روی تو دور ای صنم

از آن مرد دانا دهان دوخته است / که بیند که شمع از زبان سوخته است

از وبای زرق و محرومی برآ / در جهان حیّ و قیومّی درآ

بهاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد / نگاری کز دو یاقوتش همی شهد و شکر ریزد

نکونام و صاحب‌دل و حق‌پرست / خط عارضش خوش‌تر از خطّ دست

مرا تو غایت مقصودی از ج‌هان ای دوست / هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

چنین است رسم سرای درشت / گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت

به یاد روی شیرین بیت می‌گفت / چو آتش تیشه می‌زد کوه می‌سفت

ای چرخ از آن ستاره رعنا چه خواستی / و ای باد از آن شکوفه زیبا چه خواستی

ای برده آب از گل خودروی روی او / خوش‌تر ز قندهار و ز مشکوی کوی او

چون حقت داد آن ریاضت شکر کن / تو نکردی، او کشیدت ز امر کن

تو خامش چو گشتی کس امروز نیست / نوازنده ساز جان‌سوز کیست