شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31691

خراسانی

بازگشت

عراقی

هندی

بدین نامه چون دست کردم دراز / یکی مهتری بود گردن‌فراز (کمی لغات عربی و سادگی زبان شعر)

به رنج اندر آری تنت را رواست / که خود رنج بردن به دانش سزاست (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

برفت و بدو داد تخت و کلاه / بزرگی و دیهیم و گنج و سپاه (تفاوت تلفظ برخی کلمات در مقایسه ‌با زبان امروز)

به هستیش باید که خستو شوی / ز گفتار بیکار یکسو شوی (مهجور بودن برخی واژگان در مقایسه با دوره‌های بعدی)

 کبّاده، خوردن، مآخذ، مسلماً: کَببادِ، خُردَن، مَاخَذ، مُسَللَمَن

مؤنث، میوۀ به، رؤیایی، برآورد: مُ ءَننَث، میوه به، رُویایی، بَراوَرد

روح‌الامین، هوی، مجعّد، بوسنی: روحُ الاَمین، هَوا، مُجَععَد، بوسنی

به‌تندی، سر و تن، مأوا، خوشخو: بِ تُندی، سَرُتَن، مَءوا، خُشخو

الم از دل‌ها برگیرد و تا بوده هگرز / بر دل کس ننهاده‌ست به یک موی اَلم

باده بر دست و هم‌چون به فلک بر خورشید / اندر این لفظ یقینم که نباشد بهتان

شیران فکنی شرزه و پیلان فکنی مست / شیران به خدنگ افکنی و پیل به زوبین

ز گفته‌های تو در وصف خویش خرسندم / چنان‌که از کرم ابر، بوستان خرسند